Cieniowany, wełniany płaszczyk, czyli "Redford":)

Przy dzierganiu tego płaszczyka

 nie obyło się bez przygód:)

Począwszy do tego, że wełenka ręcznie farbowana okazała się 

za cienka na grubszy kardigan- płaszcz, poprzez liczne zmiany modelu, 

wzorów oraz grubości drutów:)

Tu np. początkowa forma i wzór rękawa:), wzór francuski.

Tu próbki plisy, wzorów itp:)

Ale w końcu jest:)- bardzo milutki, kolorowy, melanżowy. 

Można się w nim doszukać 4 pór roku. 

Monika zostawiła mi na tyle wolnej fantazji w tworzeniu, 

że dodałam jako drugą nitkę kolorowe alpaki, jakie miałam w domu, 

co dało właśnie taki cieniowany ale i zaskakujący efekt. 

Płaszczyk jest  zatem troszkę dziełem przypadku, oraz naszej wspólnej weny. 

Ilości wymienianych ustaleń, pomiarów, wiadomości i zdjęć nie zliczę:))

Płaszczyk ma nakładane- jeszcze nie przyszyte spore kieszenie. 

Miejsce oraz ich stronę przyszycia wybierze sama Monika:) 

Podobnie jest z zapięciem. 

Plisa zrobiona jest w ten sposób,  że będą pasować wszyte guziki

 - kołeczki, lub zamek- do wyboru. 

Całość waży 85 dkg, więc należy do tych raczej lekkich:)

Użyłyśmy dwóch rodzajów wełny; jagnięca wełna z włóczek Warmii, oraz cieniutka alpaka.

Paski są celowo nieoczywiste i niesymetryczne:))

Pewnie zdziwicie się 

dlaczego sweter nazywa się Redford? 

Zdjęcie z Pinterest.

Mianowicie dlatego, iż obejrzałam przy nim ponad 20 filmów 

z Robertem Redfordem.

Poza tym sweter zaczyna się od ślicznej mieszanki- 

w kolorze jabłuszka...czyli "red":))

Zdjęcia gotowego płaszczyka, oraz na pięknej modelce- 

właścicielce- mam zamiar mieć..:))

Na razie pozowała Sara:))

Moja osobista czapka i szalik- archiwum cd:)

A jednak jest zima...brrrr:) 

Mój osobisty komplet, smerfna, szaro- czarna czapa, moja ulubiona. 

Jak wiecie za szarym kolorem nie przepadam, zawsze staram się go łączyć z innymi, dla ożywienia.

Na jesieni tego roku rozpaczliwie poszukiwałam szalika do czapy, 

bo mój bardzo mocno eksploatowany,

 wrzosowo-różowo szary się schodził do cna;)...czyli do sprucia. 

Zanurkowałam w pudłach i znalazłam ten, szal grafitowo- łososiowy:)) 

Jest w nim wszystko, począwszy od akrylu, na wełnianym, 

ozdobnym moherze skończywszy:))

I tu najważniejsze- obie rzeczy zrobione 10 lat temu, szal nienoszony:)

O, takie mam wykopaliska;)

"Wir energii"- czyli kolorowy sweter z koła:)

Ten sweter z koła, zrobiony z pozostałości po kolorowych projektach,

 zaczęłam robić już tu:)

Kiedyś tam, w wolnej chwili go skończyłam. 

Nitki do wszycia na lewej stronie ogarnęłam w ten sposób, 

że  zrobiłam z nich mini kokardki. 

Dzięki temu można go nosić na obie strony:)

Jednak kiedy robiłam sukienkę w paseczki, brakło mi cieniowanej włóczki,
wiec sprułam rękawki, 

bo już natychmiast musiałam robić dalej:)) 

Napisała niedawno do mnie młoda, artystyczna dusza, która pytała 

czy nie mam kolorowego sweterka? 

Pomyszkowałam w pudłach, no przecież mam kołowy:)) 

Dorobiłam rękawki, bo cały kolorowy motek czekał od dawna na na swoją kolej:)  

Zdjęcia przy świetle sztucznym, 

ale być może niebawem dostanę zupełnie profesjonalne:))

Tak moja Laliś radzi sobie z szarymi dniami i zimą;)

Przewrotność ludzka, czyli wiejska chusta - do sprucia:)

Tę chustę zrobiłam chyba z 5 lat temu....

gdy tylko dostałam tę świetną, melanżową zielono- brązową wełenkę. 

Nie miałam na nią pomysłu, a byłam wówczas na etapie robienia szybkich chust na szydełku:)

Projekt całkowicie mój- do którego nawet do przedwczoraj nie byłam przekonana. 

Nie wszyłam nitek pamiętam jak pomyślałam po jej skończeniu:
 A komu ona się spodoba? :(

 Taka jakaś wiejska, niedzisiejsza....

I tradycyjnie schowałam do pudełka. 

Latem odnalazłam chustę, wyprałam delikatnie dla odświeżenia i znów schowałam, 

bo pilniejsze prace i bardziej kolorowe mnie wołały:)

Ponieważ mam zrobić ponownie Frak dla Driad- czyli zielony kołowiec- podobny do tego pierwszego, zaczęłam kompletować włóczki na nowo:) 

Przeszukałam moje zachomikowane zapasy, 

znalazłam chyba 7 motków czyli 35 dkg nowej, tej wełenki. 

 Leżała kilka lat, pomyślałam, wypiorę, odświeżę. 

Gdzieś przeczytałam, że dziewczyny odświeżają swoje motki
piorąc je w pralce, ale w rajstopach. 

Ja miałam pończochy...;)
Włożyłam moje wełniane melanże, oraz inne moherowo- wełniane kłębki.
Nastawiłam na 30 stopni, pranie wełny, fajny, mięciutki płyn do wełny....

Niestety, po wyjęciu z pralki okazało się, 

że sfilcowałam wszystkie zielone na tyle skutecznie, że nie można już nic odzyskać. 

Moher- wełniany, z długim dość włosem, o dziwo prawie wcale nie sfilcowany. 

Z płaczem prawie wyrzuciłam wełnę a raczej filcowane kulki do kosza:(. 

Ale co ja dodam do płaszcza? Tego co miałam było za mało.

 Przypomniała mi się chusta, zaczęłam poszukiwania, 

bo oczywiście szare pudełka nie były opisane. 

Znalazłam, obejrzałam chustę, zrobiłam zdjęcia i w tym momencie 

zaczęła mi się podobać..;) 

I tu ludzka przewrotność; jak coś mamy stracić, lub stracimy- 

wówczas jest to dla nas bezcenne....

a strata większa niż faktycznie nieraz jest warta. 

 Z ludźmi i ich stratą jest identycznie....

 No cóż, nie ma rady, chustę trzeba spruć, ale mam nauczkę- już nigdy 

nie wrzucę wełny do pralki w motkach. 

Tu zdjęcie mojej kochanej asystentki 

i aktorki drugiego planu :)

Przeoczenie...czyli szal dla złotej Agnieszki:)

Zupełnie nie wiem, dlaczego nie opublikowałam tego szala w czasie, 

kiedy go skończyłam:)

Zrobiłam go chyba w listopadzie i obstawiam, 

że wtedy nie miałam chwilowo laptopa...:)  

Na szczęście opublikowałam zdjęcia nieobrobione wówczas,

 na moim fb:)

Tak, założyłam chyba w lutym stronę, po stwierdzeniu mojej córki: 

"Mamo, nie ma Cię na fb, nie ma Cię nigdzie;))" 

Więc wszystkich tych, 

którzy mają konto, zapraszam:)

Szal jest lekki i duży, 

zużyłam na niego ok. 30 dkg włóczki:)

A tak powstawał szal, przy towarzyszeniu ciągłym moich kociąt:) 

Zeszłoroczne reminiscencje:)) czyli Frak dla Driad- epilog:)

Zielony, wełniany kołowiec, dobrze Wam znany- 

na zupełnie nowej modelce:)

Nie chwaląc się, podoba się na ulicach Wrocławia na tyle, 

że wkrótce zrobię jego drugą, nieco inną wersję;))

Podsumowanie 2017 roku:)

Kiedy i jak minęły pracowite Dni Starego Roku 2017-

 sama nie wiem:)

Tu większe, kolorowe formy, czyli płaszcze, swetry, sukienki, chusty.

Tu mniejsze, skarpety, czapki, mitenki, kwiatuszki.

A tu znalazła się nieskończoność:)

Jest postęp, tylko kilka do skończenia, niektóre już są , 

tylko nieopublikowane.

***

To był dla mnie bardzo trudny czas, jeden z najtrudniejszych w moim życiu.

Choroby w tym roku nie omijały mnie i mojej rodziny,

 ale również i mojego kochanego zwierzyńca.

11 grudnia musiałam pożegnać moje ukochane,

 prawie 15- letnie Kociątko, 

Mojego Najlepszego Przyjaciela.

Nie mogłam o tym napisać wcześniej, ból jest zbyt wielki.

Walczyłam o niego ponad rok, do końca i musiałam podjąć najtrudniejszą 

w moim życiu decyzję, przeprawić go za Tęczowy Most.
Jednak czasem w życiu jest tak, że jeśli kogoś kochamy...
musimy pozwolić mu odejść...

***

Teraz walczę od kilku miesięcy o zdrowie

 mojej kochanej psinki- 

 Sary.

Znacie moje zwierzęta bardzo dobrze,

 bo to one pozują mi najczęściej do dzianin- zupełnie samowolnie :) 

Nie są gośćmi a domownikami tego bloga;)

Oby Nowy Rok 2018 był dla Was:

 Radosny, Twórczy, Barwny,

 pełen Miłości i Domowego Ciepła:)