Wełniane, żakardowe rękawiczki z serduszkami;)

W listopadzie zupełnie zapomniałam opublikować 

te rękawiczki dla Krysi.

Z powodu braku kremowej wełny, 

kciuki wykończyłam czerwoną.

Projekt z serduszkami całkowicie mój, 

jedynie wzór gwiazdek inspirowany skandynawskimi rękawicami, 

o tymi;)

Trzy moje wzory grubych rękawiczek.

 Lewe strony- każda inna.

Tu w przybliżeniu - kremowe rękawice to żakard, 

a czerwone haft;)

Dla porównania, ta sama liczba oczek i rzędów, 

jedynie kremowa wełna grubsza , 

a jaka różnica w długości.

Tu już u Krysi, pierwsza przymiarka;)

A tu moje rękawice w plenerze;)

A tu dostałam zdjęcia 2 par, które zrobiłam dla Moniki;)

Wszystkie rękawice zrobiłam ze 100% wełny owczej, 
 projekty autorskie.

Wesołych Świąt;)

Wszystkiego, co dobre, mądre i piękne, 

oraz wiele miłości, 

dla moich wszystkich Czytelników;)

Dostałam te zdjęcia, od Krysi, która kocha wszystkie żywe stworzenia;)

Rękawice, które dla Niej zrobiłam, jak widać w użytku;)

Czerwone, wełniane rękawiczki - gwiazdki;)

Bardzo energetyczna, czerwona wełna patrzyła na mnie z kosza,

no to machnęłam rękawiczki;)

Tym razem nie jest to żakard, a haft na gładkiej dzianinie.

Nie różnią się wiele wizualnie od wzorów wrabianych, 

jedynie ich grubość jest jak w zwykłej dzianinie.

Jednak grzeją  tak  samo- to 100% wełna- norweska.

                                                                                *** 

Jeśli ktoś marzy o takich, zapraszam;)

Wełniane, żakardowe rękawiczki- gwiazdki;)

Pierwszy  raz w swojej 44- letniej karierze dziewiarskiej;)

robiłam takie rękawiczki, ale na pewno nie ostatni.

Żakardy klasyczne, skandynawskie wracają na świecie do łask,

 co mnie bardzo cieszy.

W latach 70- 80 tych ubiegłego wieku, 

były bardzo popularne.

Zimy wówczas były srogie, 

więc podwójna grubość żakardu była bardzo pożądana.

Tak powstawały;)

Wełna 100% mięciutka,  nie gryzie.

Te pojadą w Alpy;)

Szare, wełniane, rustykalne mitenki ;)

Już prawie wiosna,

 ale mitenki mogą się jeszcze przydać:)

Zrobiłam je dla innej Krystyny, 

która dała mi wolność w wyborze koloru i warkocza.

Zrobiłam je z grubszej, zgrzebnej nieco, 

rustykalnej wełny owczej.

Mam taką zachomikowaną jeszcze, 

prawie vintage, ale nadal pachnie owcą:) i trochę gryzie.

Ale to akurat dla zdrowotności.
Nie przepadam za dzierganiem szarości, wolę kolory,
nawet takie na moim oknie;)

Niebo też mam lutowe- hiacyntowe;)

Tu oczywiście moja etatowa modelka,

 wbiegła niezaproszona tym razem;)

Skandynawskie rękawiczki:)

 Jeszcze zimą ujrzałam te przecudowne rękawiczki wełniane, w moim SH. 

Nie mogłam przejść obojętnie, zakupiłam, mimo, że rękawiczki są sporych rozmiarów, 

jakby na bardzo duże ręce ( męskie?) Wikingów:)

Pani w kasie patrzyła na mnie nieco dziwnie,

gdy  cieszyłam się jak dziecko i przekonywałam Ją, 

że to hicior tej i następnych zim:)

Sama tak pięknie bym nie zrobiła rękawiczek ze wzorami 

skandynawskimi,

wrabianymi, ale teraz, gdy mam wzór, to kto wie...?

Na razie mam  ten oto, delikatny kocyk na ukończeniu, 

o czym w najbliższym czasie.

Nowy Rok, rękawiczki, słonko i Sarenka:)

Nowy Rok nadszedł u mnie spokojnie,

podobnie jak i świąteczne dni,  powiedziałabym,
że z duuuużym dystansem do wszystkiego:)

Stąd i moja rzadsza obecność w necie. 

Są sprawy ważniejsze i mniej ważne,
czasem trzeba po prostu pożyć w domu i realu:)

Dziękuję  jednak wszystkim Wam za życzenia i  

za ten wspólnie spędzony kolejny rok,  

w naszym  blogowym świecie:) 

Życzę wszystkim moim obserwatorom, aby ten 

Nowy- 2014 

przyniósł Wam dużo twórczych pomysłów,  

sporo radości oraz  kolorowe,  zdrowe wszystkie dni:)

Reszta, mam nadzieję- sama się ułoży pomyślnie. 

Jeszcze w zeszłym roku zrobiłam na szybko córce rękawiczki-
do czapki w komplecie. 

Brakło mi wełenki brązowej, więc pokombinowałam z kremową i orzechową. 

Jednak w międzyczasie przyszło nam ocieplenie,

córka kupiła sobie nową, lekką czapeczkę,  

więc cały komplet jest właściwie mój i sprawuje się znakomicie:)

A propos ocieplenia aury zimowej-
za moim oknem mam oto takie słoneczne  widoki:)

Dziś robiłam też sesję chuście, którą skończyłam  już sporo czasu temu, 

ale Sarenka od razu wyczuła, że może załapać się  na zdjęcia. 

Jakże mogłam nie ulec takiej milusińskiej? :)

Nawet chętnie podała łapę w zamian za osobistą, psią  sesję;)

Czyli następny post będzie o różanej chuście:)