Szare, zgrzebne skarpety wełniane z warkoczami- wersja druga:)

Byłam bardzo wkurzona, bo już po raz drugi w ciągu kilku lat, 

zaginęła mi przesyłka polecona.

Tym razem niestety, do Szwecji.

Wyszła z naszego kraju i słuch o niej zaginął.

Czekam na info z poczty, a w międzyczasie zrobiłam dla Angelici nowe skarpety, 

prawie identyczne jak poprzednie.

Nie miałam już tej samej wełny, 

ale znalazłam dość grubą, w pięknym, szarym kolorze.

Dodałam do niej mały motek w podobnym odcieniu i z niej zrobiłam pięty, 

bo by na całe skarpety nie starczyło tego motka.

Znów gęsto przeplatałam warkocze,

skarpety są nieco zgrzebne,

ale super grzeją;)

I po szarościach, już u mnie na drutach kolory:)

Jak widzicie, kocięta mi dzielnie pomagają:)

Ryżowa, melanżowa czapka z pomponem:)

Kilka lat temu zrobiłam zwykłym ściągaczem, 

 z jednego motka taką prostą czapkę.

Jeszcze wtedy nie umiałam robić bezszwowo.

Oczywiście czapka trafiła do pudła, nikt jej nie nosił a ja o niej zapomniałam.

Niedawno wyjęłam, obejrzałam dokładnie i nie podobał mi się szew bardzo. 

Nie namyślając się sprułam, przerobiłam na okrągło,  na drutach z żyłką.

Dodałam do tego motka jedną, cienką nitkę szarej wełenki, żeby splot był grubszy.

Chyba drugi czy trzeci raz w życiu robiłam coś ryżem, bo nie przepadam za tym wzorem.

Ale skoro modny:) i w czapce, moim zdaniem wyszło fajnie.

Córka miała dodany w gratisie do kurtki szary pompon z futerka.

Dołączyłam do niego  nitkę,
przewlekłam u góry czapki, by można było odczepić do prania.

Moje dzieci orzekły zgodnie,
 że wygląda jak kupiona w firmowym sklepie:))

No a przecież ma wyglądać, jak robiona ręcznie, 

unikatowo i oryginalnie:)
Ot paradoks:)

Słoik z landrynkmi- czyli zimowy sweterek z łotewskiej wełny:)

Na okres świąteczny wyłączyłam komputer zupełnie, 

by nieco od niego odpocząć. 

Śledziłam jednak pocztę w telefonie, 

przeglądałam Wasze blogi i dziewiarskie nowości. 

A w międzyczasie, niespiesznie przybywało sweterka.

Postanowiłam, że nie będę się ścigać z czasem, 

bo wełna cieniuchna, po co mam się wkurzać?

Czasem w ciągu dnia zrobiłam tyko kilka rządków, 

ale i to zaliczałam do małego sukcesu, czyli na plus.

Przecież żeby nie zwariować zupełnie w naszym pędzącym
i często tragicznym czasie na świecie, trzeba cieszyć się chwilą!:)

I z takich małych chwil powstał sweterek- przypadkiem "piórkowy".

Zużyłam na niego 170 gram wełenki, czyli ze średniego motka zostało mi maleństwo. Dodałam nieco moheru w różnych, ale pasujących kolorach, żeby sweter nie był zgrzebny za bardzo:)

Tak więc w całości sweter waży niecałe 200 gram, tyle co puch:)

Dziś mam jedynie zdjęcia robocze, bo niestety, żeby nie było tak sielankowo...

gdy już skończyłam sweter i potrzebowałam coś tu do Was napisać, okazało się, że mam awarię komputera...do nie wiem kiedy:(

Dziś korzystam z uprzejmości znajomych, 

którzy pożyczyli mi na chwilę "laptoka":)

Więc kiedy powstanie następny post, trudno mi powiedzieć...:(

I tak wracając do zdjęć roboczych, następne, 

bardziej realne czyli obrobione, wyraźne sploty i kolory  mam w planach:)

Sweterek jest przed praniem, skręca się lekko w jedną stronę, 

bo wełenka Liloppi Luna jest uprzędziona z jednej nitki.

Ponieważ jest to wełna organiczna, ma w sobie sporo mikro źdźbeł traw i siana.

Wszystko skrupulatnie wyciągałam, 

pasmo po paśmie  przed wrobieniem w dzianinę

- kolejny test na moją cierpliwość

- jeszcze ją mam w sporej ilości:)

Muszę przyznać, że obejrzałam już sporo prac z tej wełny.

Na "facebooku" Karolina wraz z Wami,
dzierga z niej wiele chust- entrelaców.
U innych babeczek powstają chusty, sukienki i swetry:)

Jest się czym inspirować!

Zatem do miłego Mili Moi ,

czyli do czasu, aż:

- upiorę sweter

- on pięknie zmięknie:))

- zapozuje mi uśmiechnięta modelka oraz

- uda mi się to wszystko Wam skrupulatnie zrelacjonować.

A na 

Nowy Rok;

życzę Wam tego co i sobie:

Oby wszystko w naszym życiu było sprawne!!!!

Czy to w sferze materialnej, czy duchowej:)