Trochę wiosennych kolorów;)

Na moje zielone :) szydełko znów nawijają się

 typowo wiosenne, 

kwiatowe kolory:)

Takich pragniemy najbardziej, 

zwłaszcza przy okazji Świąt Wielkanocnych, prawda?:) 

U mnie do tych jeszcze daleko, ale patrząc na Wasz blogi, 

widać wyraźnie, że się zbliżają;))

Kolory w realu sa o wiele żywsze,
 niestety, zieleń należy do tej grupy,
gdzie aparat przekłamuje ich nasycenie.

Różowa i szara wiosna...czyli moje rozdwojenie:))

Skoro już jest, a mój hiacynt wieloletni nieśmiało zakwitł,
trzeba było to uwiecznić:)

Skończyłam moherkową, tęczową sukienkę,
ale jeszcze przed praniem i nitkami:)

A pod tzw. ręką mam nie jedną robótkę, a dwie;))
Jakbym miała 4 ręce, to by było super!:)

Szary sweterek z alpaki i bawełny chyba będzie sukienką...:)
bo jakoś włóczka cekinkowa nie chce się skończyć:)

Różowe cekiny  przerabiam już drugi raz...pamiętacie,
sweterek z tej włóczki był już gotowy..:(

Sprułam, bo niby za obcisły dla córki,
a to tylko moda sie zmieniła ...;)
i teraz robimy luźniejszy.

Będzie spokojny i prosty, jeddynie  z warkoczami na rękawkach,
a może i na boku?

Tamten robiłam od dołu, ten jest na okrągłych drutach,
od góry, aby nie było znów nic zszywania:))

Najdroższe koty na świecie:)

To tylko moje subiektywne zdanie, ale tak właśnie traktuję swoje zwierzęta.

Są mi najbliższe, razem jemy, śpimy i pracujemy:)

Razem też przeżywamy,
bo zwierzęta maja uczucia takie same jak człowiek.

Jak widzicie, mój Kocio nie schodzi mi z rąk.
Potrzebuje mojej opieki i czułości zwłaszcza teraz,
gdy mogę mu tylko pomóc przejść ten najtrudniejszy czas nieuleczalnej choroby,
złagodzić jedynie skutki , niestety...

Nie piszę tu obszerniej o jego chorobie onkologicznej,
bo jest to po prostu dla mnie za trudne.

Ale dziekuję Wam za wszystkie ciepłe słowa i życzenia zdrowia dla Kocia.

Najtrudniejsza jest niemoc i bezradność,
bo kolejna operacja czy chemia już nie wchodzi w grę.

Znacie moje zwierzęta już od prawie 8 lat, widzicie jak się zmieniają,
jak pomagają mi w dzierganiu:)

jak wypełniają moje życie i ten blog.

Dlatego cieszmy się dziś, że kociaki, w końcu dzikie, drapieżne zwierzęta:)

tak się udomowiły w życiu człowieka,
 a ludzie są mocniej z nimi związani i bardziej je rozumieją;)

Makowa czapka z warkoczami:)

Tym razem dostałam nie lada zadanie, 

by dorobić czapkę (beret?) do szalika,

który zrobiła inna dziewiarka:)

Miałam dostępny tylko jeden motek,

włóczka dość cienka, więc uznałam, że czapka cieplejsza będzie z podwójnej nitki.

Na początku próbowałam rozgryźć wzór z szalika,

jednak w końcu wybrałam tradycyjnie mój misz-masz:) z głowy.

Bożenka nie do końca była pewna, czy ma być czapka,

czy beret, więc połączyłam obie wersje.

Niestety kolor czerwony należy do tych, które zmieniają sie bardzo w obiektywie aparatu:(

Tu wyszedł mi sporo jaśniejszy, niż jest w realu.

Włóczka ma piękny kolor porzeczkowego, portugalskiego  wina,

albo młodych, polskich  maków:)

Gdy do tego doda się chiński ryż, słowiańskie warkocze, 

wyjdzie nam szyk paryskiej elegantki:)

Jeśli uda się namówić właścicielkę do przesłania mi zdjęcia

w tym energetycznym komplecie, będę w skowronkach:))

Znów pomieszałam kolory:)

Skoro paseczki są takie modne w odzieży, 

 namieszałam i ja:) 

Moher przerabiałam na zmianę z cieniowaną mieszanką wełny i akrylu.

To jeszcze nie koniec pracy, jak widzicie- druty z żyłką  są na dole. 

Już dwa razy robiłam karczek, niewykluczone,

że jeszcze go troszkę przerobię na szerszy dekolt.

A tu moje chore kociątko, 

zamieniło się w kangura i siedzi pod moją bluzą, gdy ja dziergam:)

Jak karnawał, to karnawał ! :)

"Wolę być różowym lisem,

niż chodzić w jego futrze...:)"

...myśli  Lala...:)

Taki mały przerywnik w poważnych postach o dzierganiu:)

Frak dla Driad...czyli zielony, wełniany, duży sweter z koła:)

Ten duży sweter zaczęłam chyba dwie wiosny temu... :)

Tradycyjnie skończyłam, bez wszycia nitek schowałam i zapomniałam:(

Teraz, gdy mrozy nastały spore, przypomniałam sobie o nim.

Nitki wszyłam niewidocznie, aby można go było nosić i na lewej stronie.

Jako bazy użyłam zielonej, cienkiej, melanżowej wełenki,

takiej nieco artystycznej,  o różnej grubości.

Pozostałe cienkie kolory w kolorach typowo leśnych drzew miałam w domu.

Przewijają się tu brązy, miody, beże, krem, oraz kilka odcieni zieleni.

Sweter mimo, że gruby, jest cudownie miękki i nie gryzie:)

Nie mogłam się oprzeć i zrobiłam wiele zdjęć,

by pokazać Wam miękką strukturę swetra.

Sweter jest idealnym kołem, 

rękawy niezbyt szerokie, ale wygodne.

Z ciekawości zmierzyłam go i średnica to ok. 140 cm.

Cały sweter waży ok. 92 dkg.

czyli nie jest taki ciężki, jak na duży sweter, właściwie płaszcz.

Włóczka to w 95 % wełna owcza.

Przy początku dziergania postanowiłam,

że nie będą widoczne dodawane oczka w obwodzie,

dzięki temu nie ma dziur.

Sweter idealnie przypomina mi pnie drzewa, 

korę, las, paprocie i igliwie;).

Troszkę w zdjęciach przeszkadzało mi słonko robiąc cienie na dzianinie, 

ale sweter zajmuje dużą powierzchnię, więc inaczej się nie dało.
W realu jest bardziej zielony:)

Jak widzicie, Sarenka nie odpuściła sesji:))

Sweter jest wolny, grzeje niesamowicie,

więc gdyby komuś się spodobał, zapraszam na maila:)

Można go swobodnie nosić przez 3/4 roku:)
Nadaje się idealnie jako płaszcz w duże mrozy,
wystarczy przepasać  paskiem, lub spiąć klamrą:)