Zapomniana, wełniana skarpeta...czyli jesień idzie:)

Ta dziwna skarpeta, to moja druga w życiu:)

Pamiętacie jak uczyłam się sama je robić?
To było jakieś trzy lata temu, czas tak biegnie...?

Pomyślałam wtedy:

" Po co robić  takie gładkie, jak już się męczyć:) to może wrabiane?

Z jakimś ciepłym, czerwonym wzorem". 

Zrobiłam ją z  mocno zgrzebnej wełny, 

kremowej w połączeniu z cieńszą, czerwoną.

Oczywiście jeszcze metodą przekręconych oczek- 

które wówczas wydawały mi sie "proste" i skręcały lekko skarpetę.

Nie będę już się cofać w rozwoju dziewiarstwa,
więc ją spruję. 

Ale tak dla potomności,
zostawiam tu moje, nieudolne wprawki:)

A co tu ze skarpetą robi latarenka? 

Na dodatek w kolorze koralowym:)

Ano kupiłam ją sobie na wyprzedaży, trzy razy oglądając,

bo przecież mam świeczniki na tea- lighty:)

Ale powiem Wam, że jest to idealna sprawa, przy zwierzętach,

po prostu nie osmalą sobie wąsów!
Mają bowiem moje koty w zwyczaju:) 

powąchać każdą zapachową świeczkę;)

Znacie na pewno te latarenki, zwłaszcza w białym kolorze.

Fajnie wygląda na parapecie, gdy szybko zapada zmierzch.. 

"Jesień,  idzie, nie ma rady na to...":)

PS.
Usiadłam właśnie, by napisać ten post
a  Lalusia już  koło mnie, 
zaanektowała skarpetę:))

Motek wrześniowego nieba:)

Tak, nie sposób się oprzeć, gdy włóczka  w sklepie do człowieka mówi;

"Zabierz mnie do domu, plis , plis , plis:)"

Co prawda miałam w ręce motek sierpniowego,
upalnego nieba, róż z turkusem,

ale córka wybrała ten:)

Dlaczego? nie wiem:)

Teraz z niebiańskich kolorów tworzę kółka, zamykam w kwadracie,

po to tylko, by powstał trójkąt:)),
a może prostokąt? 

To taki mały przerywnik w dzierganiu kwiatów z bawełny,

a właściwie dziergam równocześnie, bo przecież nie mogę inaczej!:)

A Wy, też tak macie, że idziecie do pasmanterii z zamiarem kupienia

tylko i wyłącznie

tych potrzebnych motków?

A wracacie z takim oto, nieplanowanym "pasażerem na gapę"? :))

Pozdrawiam Was, moi wierni czytelnicy:)

niezmiennie kolorowo,

choć wrześniowo, chłodniej:)

Bawełniane, letnie, szydełkowe kwiaty:) cz. 1

Pastelowe, duże kwiaty z bawełny łączę w całość, by powstało coś fajnego:)

Ale nie myślcie, że jest to tak szybko,  łatwo  i tylko  przyjemnie.

Na początku były wmieszane kwiaty z kolorem kremowym, 

gdy przyszła prośba, by dodać kolor biały. 

Jak już sprawdziłam nie raz, w takich miksach jak patchworkowe elementy,

kremowy przy białym wychodzi jak  brudny kolor,

niezależnie jakie go inne dzielą kolorki:)

Więc wymontowałam  elementy z kremową bawełną. 

W to miejsce wejdą kwiaty już z białej włóczki. 

Póżniej pojawila się moja  koncepcja, by dodać nieco łososiowego koloru, 

dla ożywienia, więc znów zmiana w układzie. 

A w międzyczasie robię kwiaty nadal,

ma ich być 100 w tej jednej pracy:)

Widzicie te nieskończenie długie nitki- pozostawiam je przy kwiatku,

by potem spokojnie tym kolorem wszyć wkoło inne elementy. 

Nie wszystko da się od razu szydełkiem połączyć, 

gdy tak trzeba z kolorami kombinować;) mimo, iż taki miałam zamiar od początku,

by wcale nie łaczyć igłą kwiatów.

I te niezliczone ilości nitek potem do wszycia:))

100szt x 3 kolory x 2 końcówki... w jednym kwiatku, mamy juz 600, 

a jeszcze jak braknie nieraz nitki,
to następne
końcówki.

Owszem, jest to bardzo wdzięczna praca, nie narzekam, bynajmniej:))

Ale nie tak prosta i szybka , jak się niektórym laikom wydaje. 

Tradycyjnie, na dokładkę muszą być na blogu moje zwierzęta;) 

Tu akurat mój Kocio, pilnuje, by kwiatki wychodziły równo:)

nawet wówczas,  kiedy robię je w dziwnych dla większości- porach nocnych:) 

Stąd kubek z kawą i  angielskimi kutrami.

Oto jak Sarenka wyleguje się  w międzyczasie,

na zaadaptowanym po synu posłaniu:)

Pewnie myśl: ... no fajne  mam kolory, energetyczne...

 ...a może jednak wybiorę takie bardziej kobiece?  

Do miłego mili moi,

upały zelżały, mogę myśleć;)

i działać dalej.

Orientalna, szydełkowa chusta......czyli porzeczki w turkusie :)

Oriental, crochet scarf ...... or currants in turquoise :)
Uwielbiam lato, zwłaszcza za jego nasycone kolory w wydaniu orientalnym.

Pojawiają się one  wówczas  nie tylko w modzie na ulicach, ale owocach i kwiatach. 

Tym razem zupełnie niespodziewanie,

gdy nurkowałam w kartonowych pudłach, w poszukiwaniu zupełnie czegoś innego, 

wyjrzała do mnie ta oto, nieskończona wówczas chusta. 

Zrobiłam ja chyba na jesieni lub zeszłej wiosny:) 

nie pamiętam:)
Teraz wszyłam wszystkie nitki i oto jest:) 

Powstała z dwóch mięciutkich mieszanek wełny z akrylem. 

Ten przeważający turkus to jeden motek,

nieco grubszy a reszta to kilka różnych motków pozostałych

po moich wielokolorowych chustach.

Pamiętacie te: klik i klik:)

Z turkusu zaczęłam kiedyś na drutach szal- klik.

Stwierdziłam jednak, że  jest mało wydajny, 

miałam dokupić motek, w końcu sprułam i dodałam tu:)

Z powodu upałów szukałam w szafce z ciuszkami 

jakiejś przewiewnej spódnicy.

Oczywiście, napatoczyła mi się ta indyjska,  

w kolorach identycznych jak w chuście;)

I tu znów dochodzę do potwierdzenia przysłowia:

"podobne przyciąga podobne";)

Jeszcze pochwalę się Wam ręcznie robionym mydełkiem-

to prezent od mojej córki, przywieziony  z Bułgarii. 

Pięknie pachnie czarną porzeczką.

Oj, nazbierałam się ich  jako nastolatka, na działce  u Tatki:)
Potem już razem, w upalnej jak dziś pogoda, kuchni
(paliło się w piecu węglem nawet latem, by ugotować obiad),
razem z Tatą myliśmy owoce, obieraliśmy z szypułek, robiliśmy bardzo liczne przetwory.
Specjalnością Taty była świeża galaretka z czarnych porzeczek,
ucierana ręcznie z surowych owoców z cukrem, bez pasteryzowania.
Wino domowe z czarnych i czerwonych porzeczek też było pyszne, a jaki kolor!:)
A dlaczego tak dziś to wspominam?
Bo dziś są  urodziny mojego Taty, gdyby żył skończyłby 94 lata,
rocznik 1921, pokolenie Kolumbów.

A tu,  na zdjęciach nasz domowy senior rodu zwierząt 

- Ciciuk, okupuje Martynce walizkę.

Jego bezcenna , śpiąca poza, mówi wszystko: 

.."dajcie Wy mi święty spokój":)

Córka  przepakowywała ją prawie w biegu, bo znów wyjechała do pracy, 

na kolonie w Słonecznym Brzegu.

U nas, póki co Słoneczny Śląsk, 

a chmury też słoneczne, upalne,

zupełnie nie zapowiadają deszczu. 

Zaszydełkowałam się trochę w bawełnie, większy projekt,

więc końca nie widać. 

Ale... mam w pudłach jeszcze inne Ufo-ki, jak je nazywacie, 

czyli moje prace z Nieskończoności:)

O,  byłabym zapomniała: :)

Dane techniczne:
 Włóczka:   turecka mieszanka akryl i wełna
Waga; ok. 20 dkg.
 Wymiary:

- szerokość w ramionach: 175cm

- wysokość chusty; 80 cm

 Czas pracy; tym razem nie liczyłam :) 

Pozdrawiam Was serdecznie spod wiatraka;)

PS.

Chusta oczywiście jest póki co wolna, czyli
"for sale":)

Zastanawiam się tylko, czy jej nieco nie powiększyć, 

obrabiając wkoło cieniowanym różem indyjskim:)

Przy sobocie- przy robocie:)

Jest takie powiedzenie na Śląsku,

 a może  i w całej Polsce:) 

"Przy sobocie, po robocie".

No ja mam tak, że  biernie wypoczywać nie umiem, 

więc szydełko czy druty nie chcą się odkleić ode mnie:)

Jeszcze żółty sweterek w paski nieskończony,

a już zabrałam się za kwiatki do nowego:)

I chyba tak powinnam była zrobić od początku, 

dziergając żółto- zielona pastele cały czas o tych kwiatkach myślałam..:)

 W dzianinowych paskach, nawet w moim zwariowanym "hippi i eco" klimacie,

nie wyglądam dobrze:)

A ażur z najprostszych kwiatków, w dodatku sprawdzony już dawno temu-

jak widzicie tą kremową bluzeczkę,

pisałam o niej tu- klik,  

(praca wykonana na wakacjach w  1994 roku:)

robi się szybko i przyjemnie. 

I jak widać jeszcze dzianina trzyma się dobrze,.

Będzie to robótka taka awaryjna, jak mnie napadnie:)) 

 Jakie kolorki wmieszam, czy dokupię coś jeszcze, tego nie wie nikt. 

Tak, w sobotę były u mnie upały, 

 na moim osobistym kubku nawet

Japoneczka się chłodzi wachlarzem

A w kubku brzoza z pokrzywą:) od nadmorskiej Eli.

Mam jeszcze stare zapasy, 

trzeba się jakoś ratować by być pięknym i młodym:))

A wieczorem z Sarenką, 

na spacerze ustrzeliłyśmy

takie oto śląskie niebo tuż przed zachodem.

Prawda , że piękne są kolory natury? 

I z tym Was zostawiam:)

Jest czas kanikuły, patrzcie pod nogi,

co tam piszczy w trawie

i jak leniwie płyną chmury:)