Kilka łapek mam:)... czyli rozważania o wartościach:)

Szydełkowe, bawełniane łapki do naczyń - oryginalne i retro.

Nie, nie robiłam ich:)), ale mam do nich słabość, jak i większość blogerek:)

Tu pokazuję te, które wiszą  w mojej kuchni, ponieważ lubię je wszystkie ,

to w moim misz-maszowym stylu ...sobie wiszą:))...

Marynarską kupiłam na naszych blogowych targach,

dwie: róż i zieleń dostałam od przyjaciółki razem z kubeczkiem w wisienki- bardzo retro:)).

Ciągle zanudzałam ją tym, co modne w blogowym świecie i co jest skarbem- jak np ten prawdziwy, emaliowany kubek z lat 60-tych:)), więc skarb mam w domu i ja, oprócz przyjaźni, oczywiście;).

To ulubiony kubek mojego syna, mieści pół litra herbatki.

Serduszka , limonkę i wzorki kupiłam w SH - bo nie mogłam im się oprzeć.

I to tyle w klimatach kuchennych, bawełnianych i eko-retro:)

Mam coś na drutach:)

Postanowiłam zrobić coś dla siebie, w ulubionych, 

morskich kolorach, mieszając gatunki, grubości i faktury.

Dlaczego nie?:))

Na drutach robiłam od zawsze, mimo, że dopiero teraz wiem, iż niewiele jeszcze umiem.

Ale ile jest przyjemności z noszenia oryginalnych dzianin, same wiecie;)

Pozdrawiam wieczornie, niedzielnie jeszcze, 

ale już wakacyjnie:))

My z kotem:) ...czyli list do M:)

Kochana moja córeczko:)

Nie ma Cię tu z nami, ale jesteś bardzo dzielna!
  My z kotem i resztą menażerii:)) jak codzień, nad szydełkiem...
przytulamy Cię bardzo mocno w tym wyjątkowym dniu.

Kocham Cię bardzo ,
myślę o Tobie każdego dnia i dziękuję Ci za te wszystkie lata.

Szczególnie za tą
świetlistą energię,
którą się dzielisz ze wszystkimi wkoło i taką pozostań.

Jak wiesz, czasem trzeba w życiu zrobić kilka kroków pod górę,

potem troszkę odpocząć,

pomyśleć,

i po prostu poczuć wiatr we włosach i być szczęśliwą;)!

Wracaj do nas szybko, czekamy:)!

Popatrzcie proszę , jakie córka robi dla mnie zdjęcia z miasta,
w którym aktualnie, od dłuższego czasu przebywa.

Czy ktoś wie, co to za miasto i góry? :)

Projekt - "Indie na szydełku":)

...lub jak kto woli,

"Tropikalne kwiaty":))

Wszystko przez burzę, czyli skarpety w stylu hinduskim:)

Brak tlenu i gorąca temperatura południowego mieszkania dają o sobie znać. 

Najchętniej robiłabym tylko coś z bawełny, lub lnu,

przyjaznego dla skóry w chwilowym klimacie tropikalnym:)

Ale wiadomo, lato ucieknie szybciej niż nam się wydaje, niestety,

a to moja ulubiona pora roku. 

Zrobiłam dla Was dziś zupełnie inne zdjęcia,

ale z powodu braku cierpliwości i wiszącej burzy nad głową, 

nie udało nam się z córką skopiować tych zdjęć do komputera. 

Ale nic straconego, będą w innym poście. 

Dziś zaległe skarpety w kolorach melanżu hinduskiego.

Bardzo lubię połączenie

curry, fuksji, pomarańczy, mango

i

atramentowego

nocnego  nieba. 

Nie, nie farbowałam sama tego melanżu, ale może kiedyś:),

kto wie...:)

W poniedziałek się działo:) czyli kolorowy, szydełkowy kocyk do wózeczka;)

Zdjęcia robione ekspresem, między jedną chmurą a drugą, jest też widoczna poducha.

Tył nieco inny niż planowany, ale za to całkiem na czasie, bo z turkusowymi okrążeniami.

Wszystko jeszcze w trakcie pracy, czyli post bardzo roboczy.

Dziekuję

wszystkim w imieniu Sarenki, ciasteczko już było i to nie tylko jedno:)

Najbardziej jednak rozbawiły nas komentarze o tym, że mam super pomocnicę z czterema łapkami.

Plus moje dwie...no no, całkiem niezły byłby to pomysł,
gdyby psinka umiała trzymać szydełko:))

Bo do tego, że mowa ludzka jej wcale nie jest potrzebna , doszłyśmy jakiś czas temu,
rozumiemy się bez słów:)

Upalne te dni ostatnie u mnie i dobrze, tylko niestety przestawiona jestem znowu na nocny, drugo i trzeciozmianowy , chłodniejszy tryb pracy:)

Pozdrawiam Was więc bardzo upalnie!:)

Pracowita niedziela Sarenki:)

Przedstawiam Wam jedno popołudnie z życia mojej psinki- Sarenki:)

"Mama obiecała sobie, że nie będzie już dziergać w niedzielę, ewentualnie coś dla siebie. 

Ale skoro szydełko wolne, to może ja..." - myśli Sara:)

"Mamie to łatwiej związać koniec z końcem włóczki niż koniec z końcem w życiu...

No sporo tych kółeczek, sporo, tyle kolorów, ech, głowa boli i spać się chce....

Napracowałam się, to chyba pora odpocząć...

Może już zarobiłam na moje ulubione psie ciasteczka....dziś nie było:(

Tylko niech mi nikt tych kółeczek nie rusza, bo sobie je  poukładałam kolorami.

A jutro jest poniedziałek ,

mama może sobie szydełkować do woli i skończyć zaczęte prace".

To nie jest czerwcowa truskawka;)

I mnie napadło na motyw entrelac:)

Obiecałam sobie, że w niedzielę będę dziergać tylko dla relaksu i dla siebie.

A zdjęcia mnie okropnie wkurzają, bo popatrzcie, co wyprawia mój aparat z kolorami,

w zależności od zbliżenia obiektu:(

W realu, jest to rudy wiewiórki, trzy odcienie fioletu i bardzo ładna zieleń trawiasta.

Burzowe chmurzyska wiszą nad głową,

człowiek non-stop nadrażliwy, wybuchowy, ech. 

Słonka życzę sobie...i Wam:)

Poduszka szydełkowa w kolorze czerwcowego, burzowego nieba:)

Skoro obiecałam - zdjęcia są;)

Średniej jakości, ale niestety, chmurzyło się za oknem.

Tył nieco spokojniejszy niż przód poduchy.

Wkład również nieco mniejszy niż ma być, ale mam nadzieję, że się spodoba nowej właścicielce:)

Poducha i serduszka mają zamieszkać docelowo w sypialni, 

być może nawet będzie nam dane je obejrzeć już na swoim miejscu:)

Na serduszka i poduszkę zużyłam 5 motków

marceryzowanej bawełny Altin Basak czyli 25 dkg.

Bawełniane, szydełkowe serduszka wrzosowe:)

Była okrągła poduszka, więc dzisiaj motyw serduszka;))

A serio, są bardzo duże: 20 , 15 i 10 cm.

Wzór na oko, trochę z netu, większość z głowy:)

Kolory bardziej w fiolecie i wrzosie niż to co na zdjęciach, bawełna Altin Basak.

Jutro poducha, w kolorach burzowych, jak u mnie za oknem:)

Do miłego:)

Tego jeszcze nie było, czyli szydełkowa poduszka z tropików:)

Jakiś czas temu, gdy czekałam na włóczkę, by nie było przestoju:),

na moje szydełko nawinęły się takie kolorki:)

Nieco ryzykowne połączenie zielonego, turkusów, brązów i kilku żółtych odcieni

dało taki tropikalny efekt:) 

Jak skończę (nie wiem kiedy:)) nadam jej imię, już mam w głowie kilka pomysłów.

Skoro się nie ma co się lubi...czyli słonka i ciepła...to się lubi co się ma;)

czytaj; "koloroterapii cd i cdn:)"

Mam nadzieję, że zaraziłam Was trochę kolorami,

bo widzę jak chętnie do mnie zaglądacie-

dzienks:))

Zresztą sama robię to samo, na blogach  mój wzrok przyciąga tylko

kolor:))

Gdzie ta piękna wiosna?

Za moim oknem, jak co roku zakwitły upojne akacje, ale niestety, pomimo olbrzymich kiści kwiatów, wyjątkowo dorodnych tej wiosny, prawie nie poczułam ich zapachu:((

Deszcz, który przechodzi w fazę przewlekłą już chyba....

zmoczył kwiaty, nie zdążyły wyschnąć i zapachnieć a już opadają.

Truskawki drogie, bo wiadomo, deszcz im nie służy.

Ech....

A o tej porze, 24 lata temu, byłam świeżo upieczoną mamą,

bo mój syn właśnie tą historyczną datę,

pierwszych wolnych wyborów,

wybrał sobie na dzień swoich narodzin:).

Moja mama przywiozła mi do szpitala, pociągiem z daleka,

przecudnej urody oraz wielkości truskawki wyhodowane przez tatę na działce.

To była jakaś nowa odmiana i chluba taty- działkowca z wielką pasją;)

Było mi bardzo miło, że te truskawki specjalnie dla mnie...:)

Była piękna, wiosenna, bardzo ciepła niedziela.

Tyle wspomnień.

A dziś?

Pada, chmurno i chłodno.

Dla ocieplenia tego wpisu, wklejam zdjęcia moich kociąt opalających się na parapecie:))

w czasie kilku tych dni maja, kiedy było słonko.

Więc nie dziwcie się, że dziergam ciepłe skarpetki:)
o tej porze roku, pomiędzy innymi pracami.

Mój syn dostał już dziś ode mnie życzenia,

a tradycyjne  w moim domu ciasto z budyniem i owocami niebawem się zrobi:)

Jednak napiszę i tu;

Synku, dziękuję, że jesteś:)

Bielutkie, szydełkowe rozetki...czyli prawie koronki:)

Z tak cieniutkiego i bieluchnego kordonka szydełkowałam ostatnio chyba 28 lat temu...

wstawki do swojej bluzeczki maturalnej:) 

Ale o tym innym razem.

Teraz dostałam nie lada zadanie, zrobić rozetki podobne do pewnych serweteczek,

 których byłam w posiadaniu, 

oraz innych,

których wzór już znacie z chust szydełkowych.

Przyzwyczajona na co dzień do grubego szydełka i  włóczki, 

jakoś nie umiałam się przestawić,

ale po  modyfikacjach wzoru i kilku próbnych kwiatkach...

udało się wszystko dopasować na konkretny wymiar 7 cm:)

Misterna i troszkę mozolna praca, z każdym następnym kwiatuszkiem cieszyła mnie coraz bardziej.

Być może zrobię sobie taki rozetki do bluzki...albo co:))

Pozdrawiam Was słonecznie u mnie;)