Listopadowe sentymenty:)

Wróciłam z wojaży rodzinno- sentymentalnych.
Czy naładowałam akumulatory- troszkę:)a bardzo mi tego teraz potrzeba, nadchodzi trudny dla mnie czas jesieni, pluchy, chmur...:(- nie tylko na niebie.

Przespacerowałam się uliczkami i bramami rodzinnego miasta, które często przemierzam w moich sennych wędrówkach astralnych...
Wszedzie zmiany nie tylko na lepsze- niestety.
25 lat minęło, a przecież czas nie stoi w miejscu, jak mi się często wydaje.
Dopiero od niedawna zaczęłam myśleć i mówić, że - "u mnie, na Śląsku"... bo przecież przyjechałam tu tylko na chwilę....która trwa już ćwierć wieku:)

I takie dziwne uczucie mnie zawsze ogarnia, gdy wracam na chwilkę do Częstochowy, że nadal jestem dzieckiem...bo całe dorosłe życie- to już Katowice:)

I niestety, jako dorosła osoba stwierdzam, że miasto nie wykorzystuje swoich szans- jako "Mekka turystyczna", wszędzie same banki, apteki, niezliczone markety w centrum miasta, ech:(.

I w tą oto podróż sentymentalną zabrałam kilka małych kłębuszków- by w pociągu nie tracić czasu i zrobić zalążek narzuty do przyjęcia projektu.

Miłe moje- piszecie do mnie z kolejnymi zamówieniami, co mnie ogromnie cieszy, ale niestety już mam zapchany kalendarz pracy na długo i ręce jedne.
I tylko spokój i cierpliwość tu może pomóc:)
Przepraszam te, które czekają cierpliwie, bo wszystko robię "w międzyczasie"- już słynnym:)

Pozdrawiam Was więc serdecznie, nostalgicznie, jak piękne suche trawy na łąkach mojego dzieciństwa...:)

Ps. Moja wstrząśnięta- nie zmieszana:)) głowa jakoś działa, dziękuję wszystkim za troskę:)

Coś ..."w żółtych płomieniach liści":)

Nie mogę się napatrzeć na ten cudowny, energetyczny kolor- dlatego jeszcze przed skończeniem wrzucam zdjęcia.
Wczoraj miałam wypadek- a raczej jest to jeden element z szeregu przykrych zdarzeń, w myśl przerobionej przeze mnie zasady - "nieszczęścia chodzą stadami:("
Otóż szafa spadła mi na głowę:(( mam nadzieję, że skończy się tylko na strachu, bólu i koszmarnym guzie.
Trzeba po prostu przeczekać taki czas- niekorzystny układ gwiazd dla nas, nie ma na to rady.
Ponieważ bałam sie normalnie funkcjonować, podgoniłam w łóżku żółtą robótkę- mam nadzieję, że jutro będę mogła całość pokazać:)

Pozdrawiam Was i uważajcie proszę na siebie, korzystajcie z jesiennej koloroterapii:)

Trzy kolory:)

Kilka kwitnących i zakręconych migawek- dla rozweselenia szarości jesiennych.
Jak wpadła mi czerwona włóczka na szydełko, zrobiłam sznureczek w tak ulubionym przez Was zestawie kolorystycznym:)
Wymieszałam fajną, białą bawełnę z cienką wełenką i powstał dość gruby sznurek- a'la świąteczny:)
Skoro nie ma w sklepach, może macie ochotę?
Chętnie Wam wydziergam po kilka metrów:)

Witam serdecznie nowych obserwatorów i dziękuję za Wasze miłe komentarze, czyli moja praca mam sens:))

Pozdrawiam Was zakręcona kolorowo:)

Coś...dla krasnoludków;)

Warkocze na głowie i drzewa kwiatowe:)

Lubię warkocze- nosić i robić:)
Z noszeniem już kiepsko- wychodzą mysie ogonki:((
Ale z robótkami- i owszem:))
Pewna młoda osóbka poprosiła mnie, jak co roku o tej porze, o nową czapkę, czarną , smerfną:)
Miałam w domu cudowną wełnę- z australijskich merynosów:)
Jest prześwietna!, miękka,gruba, mięsista- szybko na drutach zrobiłam czapkę.
Tu na zdjęciach nie zszyta jeszcze, a kolor - cudownie czarny- też nie wychodzi- cóż - jesień:)
I kolejne drzewko kwiatowe, na szybko szydełkowane kwiatuszki, jeszcze brak czerwonych i czarnych, bo taka prośba była;), pamiętam, zakwitną i wyfruną lada co;).

No to miłego wypoczynku dla Was...a ja do pracy...:))

Szaro-perłowa chusta szydełkowa:)

Jest czas siewu i czas plonów:)
U mnie również taki nastał- chusta zrobiona jeszcze w słonku i upale:)- z pięknej, grubej wełny 100%, miękkiej, szarej- perłowej, niegryzącej- jak puch dosłownie:)
No to właśnie wczoraj w pracach wykończeniowych - załapała się na finisz.
Jestem z niej zadowolona bardzo, zostało mi włóczki trochę na beret lub mitenki:)
Jest na tyle duża, by się nią solidnie owinąć, a przy tym lekka:)

Szczegóły techniczne:
- waży ok 30 dkg,
- wymiary; u góry- w ramionach- 212cm, wysokość 100cm
- wzór - autorski:)

Bardzo Wam kochane dziękuję za życzenia zdrowia, chyba zaczynają działać, jak i ja;))
Buziaki dla Was jesienne, ale już optymistyczne...i oby tak zostało:)

Czapki dla... krasnoludków:)

Nocne prace trwają nadal:)
Brązowa, maleńka czapeczka z uszkami jest zrobiona na szydełku, a błękitna - na cieniutkich drutach.
Początkowo na 5-iu, ale powoli przybywało, więc ogon zrobiłam na dwóch i zszyłam. Włóczka ozdobna miejscami błyszczy się srebrem- takie mam skojarzenie z morskimi falami:)
Oj, jak dawno nie robiłam pomponów- ostatnio chyba do sweterka z klaunami- dla syna. Niestety nie mam zdjęć, a szkoda;(.
Jakoś nie udało się zrobić fotek i nawet nie pomyślałam wtedy, by dokumentować swoją "radosną twórczość";))
Do czapeczek - wspomniany wcześniej kocyk - "piernikowy"
A ja wracam do łóżka-kurować się nadal, niestety bez kury:(- i do pracy- tradycyjnie kwadracikowo-patchworkowej:)

Słonka i zdrowia- Wam i sobe życzę:)

Nocne, morskie opowieści:)

Uśmiecham się do Was, ale jakoś mi nie do śmiechu- dopadły człowieka pracującego zatoki- katar mutant jakiś- osłabienie wprost zwalające z nóg- walczymy z tym paskudztwem razem z córką.
No więc spać nie mogę- bo drogi oddechowe nie chcą ze mną współpracować i nerwy mam okropne,
bo zamówienia leżą..:(((
Żeby tak zupełnie odłogiem nie leżały, coś dziergam- siłą woli bardziej:)
W kolorach morskich- maleńka czapeczka dla noworodka- już dziś prawie ukończona - ale całość innym razem:)
Włóczka ozdobna melanżowa jest na tyle ciekawa, że powstaje kolejna chusta misz- maszowa:), z moherem w kolorach błękitu, kremu, turkusu.
Będą i mitenki- do kompletu.

Trochę się usprawiedliwiłam mam nadzieję, przed Wami.

Chętnie zbiorę i wykorzystam Wasze domowe- wspomagające leczenie- sposoby na zatoki.
Szczere życzenia zdrowia też chętnie przyjmę:)) bo do hipochondryków nie należę:)

B...jak bawełniany patchwork:)

Długo szukałam odpwiedniej grubości bawełny do pledu- kocyka.
W końcu zrażona cenami lub brakami w pasmanterii- wybrałam polską, ale niestety- jest zbyt cienka i trzeba robić z podwójnej nitki.
Kolor też nie śnieżnobiały ale muśnięty ecru.
No cóż, mam nadzieję, że spodoba się taka wersja...bo musi taka być.
Podziwiam te dziergające dziewczęta, które kupują coś po raz pierszy, w ciemno- w pasmanteriach internetowych...ja muszę dotknąć, zobaczyć:))

Jakiś taki dzień jesienny był dziś, słonko nisko, kolory przekłamane...ech ...:(
No to ratujmy się przed spadkiem nastroju koloroterapią:)
Niestety dopadają mnie wszystkie możliwe stany zapalne- co jest ewidentną oznaką zmiany pory roku na tą mniej przeze mnie lubianą- chłodną, deszczową, wietrzną...jesienno- zimową:(.

Dziś w roli modelki wystąpił gościnnie Ciciuk, wystarczyło tylko na moment coś położyć na pledzie:))

Pozdrawiam w takim razie jesiennie:)
i zaglądajcie do mnie proszę, bo jestem tu i pracuję, pomimo wszystko:))

Wrzosy, maliny, jeżyny....jak jesień :)

Ponieważ nie mam pracowni....wszystkie (prawie) włóczki leżą w zasięgu mojej ręki, w workach, koszykach na rower, torbach eco i w czym tylko można.
Marzę oczywiście o pięknych kartonowych pudłach z metkami, równiutko poukładanych na regale - opisane wg kolorów tęczy:))
Zwykłe kartonowe się nie sprawdzają, polakierowane lekko też nie- kociaki je uwielbiają obgryzać:((
Ale coś wymyślę;).
No więc jak tak leżą te kłębuszki i wołają do mnie-jak nie ulec?
I tak uległam, do 5 rano sobie podziergałam, dla relaksu;).
Z tej melanżowej nawet w zeszłym roku wydziergałam smerfną czapę, ale coś mi nie pasowała, więc dołączyłam wełenki, moherki i powstaje chusta.

Jak ją wykończę- jeszcze nie mam planu, choć coś się kluje:))

A inspiracją dla mnie do misz- maszu w chustach była Jaga:)
Tworzy piękne chusty, rękawiczki, mitenki, patchworki, haftuje niczym pędzlem malowane:)
A wszystko w moich ulubionych klimatach- folkowo- kobiecych:)

I na koniec- moje zagubione papućki- we włóczkach siedziały całe lato(?)
- a ja w getrach- domowych:)) w których wyglądam podobno (wg mojej przyjaciółki)- jak Marylka Rodowicz:))
Oj, żebym jeszcze miała Jej charyzmę! byłoby super:)
Choć nie powiem jako dziecko śpiewałam ochoczo jej piosenki:))
Np. "Mówiły mu , że drań..";)czy kultowe- "Wozy kolorowe".

Oj rozpisałam się, ale o śpiewie w chórze, cygańskich wozach i o tych, co "pędzą z wiatrem..."innym razem:)

Dobrego tygodnia Wam życzę, pełnego inspiracji naturą:))

Coś... w kolorze lukrowanych pierników:)

Masz takie oczy zielone...:)

Śpiewała Ewa Demarczyk, na której pieśniach "się wychowałam".
No to mówię Wam- mam takie oczy...i jeszcze 2 pary u swoich dzieciaków kudłato-futrzastych:))
I nie ma to jak zielony kłębek podłożyć pod głowę, gdy tak pędzą słonie po...desce do prasowania:)
Pozdrawiam nieco zakręcona, niczym liść na słonecznym wietrze;)